nonggade's blog

อยากขอโทษครอบครัวที่ทำให้ต้องเป็นห่วง
ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า
หลายคนคงต้องทำใจเยอะเหมือนกัน โดยเฉพาะป้า...

หนูจะอดทน ยังไงก็ต้องไหว
ไม่อยากให้กังวล มันไม่ได้แย่อย่างที่ทุกคนคิด

ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังนะคะ เสียใจจริงๆ

- Posted using BlogPress from my iPhone

"ดีแล้วที่เป็นแบบนี้"
คำนี้มักจะลอยเข้ามาในหัวตลอด

มีคนช่วยสังเกตและบอกว่า ตัวเราต้องเจอเหตุการณ์อะไรบางอย่างก่่อนใช่มั้ยแล้วถึงจะคิดได้ ....... นั่นแหละ จริงที่สุด

การทำใจจากเรื่องที่เจอไม่ได้หมายความว่าตัวเองนั้นพ่ายแพ้
แต่เป็นการยอมรับความจริง และเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างไม่ต้องกังวลสิ่งใดๆ

ก่อนหน้านี้อยากได้รองเท้าคู่นึงมาก หาข้อมูล อ่านรีวิวอยู่นาน พอตัดสินใจซื้อดันเจออุปสรรคหลายอย่าง เลยไม่ได้เป็นเจ้าของรองเท้าคู่นั้นสักที
ในเมื่ออยากได้มากก็พยายามหาต่อไป หาแล้วหาอีก เว็บไหนมีขายก็จะตามไปดู แต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้ เดี๋ยวไซส์หมดบ้าง เดี๋ยวไม่ส่งไทยบ้าง แพงเกินไปบ้าง ฯลฯ

บล็อกสั้น ๆ ...

ช่วงที่ผ่านมา ต้องอยู่คนเดียวหลายครั้ง เลยได้ทำบางอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะทำ

เวลาว่าง...หิ้วหนังสือไปนั่งในร้านกาแฟ นั่งเพลินจนรู้สึกว่าเวลาเดินเร็วมาก
ถ้าเป็นแต่ก่อนจะชอบปลีกวิเวก ทำนู่นนี่คนเดียวเงียบ ๆ มากกว่า...
แต่อาจเป็นเพราะช่วงนี้เหงาด้วยมั้ง ไม่อยากอยู่ห้องคนเดียว

การหิ้วหนังสือไปอ่านตามที่ต่าง ๆ ก็ไม่ได้แย่อะไร

บล็อกนี้เขียนได้มึนมาก เพราะตอนนี้คนเขียนก็มึนมาก

ทุกคนต้องเคยซื้อรองเท้า ….

เราเองเป็นคนเลือกมาก ซื้อของทีเลือกนาน อยากใช้เงินให้คุ้ม ไม่อยากต้องซื้อมาแล้วเสียดาย
เวลาไปซื้อจะมีสเปครองเท้าอยู่ในใจ อยากได้สีอะไร สไตล์ไหน คิดมาจากบ้านเลยทีเดียว
บางครั้งเจอแบบที่อยากได้ก็โชคดีไป บางครั้งไม่เจอก็ไม่ได้ซื้อ แทบจะไม่มีการหาซื้อแบบอื่นมาแทน

เมื่อวานหนูชวนไปวังหลัง ไปก็ไป ว่างอยู่แล้ว

ยืนรอรถเมล์แต่ไม่มี เลยต้องนั่งแท็กซี่ไปลงแถวศิริราช กินข้าวเช้าเป็นข้าวมันไก่ อร่อยสู้ตลาดดอนพรมไม่ได้
หนูพาเดินเข้าตรอก ซอย เดินไปทำบุญที่วัดระฆัง
หลายวันที่ผ่านมา เสียเงินฟุ่มเฟือยไปกับข้าวของเครื่องใช้ วันนี้เอาเงินมาทำบุญบ้างก็ดี
วันนี้ไม่ได้เดินตัวเปล่า พก Nikon J1 ของขวัญที่แสนถูกใจคล้องคอออกมาด้วย
นานแล้วนะที่ไม่ได้เอากล้องคล้องคอไปไหน

ขอพาย้อนอดีตนิดส์นึง

เล่นกีฬาครั้งแรกตอน อ.3 คุณครูสอางค์จับลงกีฬาสี ได้ลงแข่งวิ่งข้ามรั้ว รั้วของเด็กอนุบาลจะเป็นหนังยางที่ร้อยต่อกัน
ตอนนั้นวิ่งได้ที่ 3 ได้ขึ้นแท่นรับเหรียญทองแดง เสียดายที่ไม่มีรูปถ่ายอยู่กับตัว ไว้จะหามาโชว์

เด็ก ๆ พอได้เหรียญก็ดีใจ ได้รับคำชม เลยลงชื่อคัดตัวแข่งกีฬาสีโรงเรียนทุกปี
ลงแข่งวิ่งอย่างเดียว วิ่งหน้าตั้งมาหลายปี ไม่ได้เหรียญทองซักที ส่วนใหญ่จะได้เหรียญเงิน

ช่วงนี้มีเวลาว่างก็หาอะไรทำ ทำสิ่งที่ไม่ต้องใช้แรงมาก แต่เพิ่มสมาธิให้ตัวเองได้

นึกถึงตอนเด็กๆ วรรณกรรมเล่มแรกที่เริ่มอ่านชื่อ "โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง" และก็เริ่มอ่านหนังสือของสำนักพิมพ์เดียวกันนี้เรื่อยมา

และยังนึกถึงช่วงเรียน ม.ปลาย ที่ต้องอ่านหนังสือนอกเวลา ถึงแม้จะต้องอ่านด้วยความจำเป็น เพราะต้องเอาไปใช้สอบในวิชาภาษาไทย แต่ก็รู้สึกสนุก และก็ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อ

2 วันนี้ได้นั่งทบทวนความงี่เง่า งอแง ง๊องแง๊งของตัวเอง
เออ...ทำไมเราถึงได้อาร์ตใส่คนที่รักได้ขนาดนี้ T_T

รู้สึกผิดมากที่สุด มากๆๆๆ ที่สุดๆๆๆๆ
25 แล้วนะ ทำไมคิดได้ช้าจัง ต้องถูกกระตุ้นอย่างแรงอีกต่างหากถึงจะเริ่มเข้าใจ
หลายปีที่คบกันมา ทำไมเพิ่งมาเข้าใจเอาเมื่อวานเนี่ย
ที่ผ่านมามองแต่ตัวเองมากไป เห็นแก่ตัวมากเกิน ทิฐิสูงส่งอลังการ

กลับบ้านไปเล่นกับหลานๆ เจอครอบครัว
บางครั้งหลายอย่างในบ้านอาจดูวุ่นวาย แต่ก็มีความสุขดี

ครั้งที่แล้วพิเศษตรงที่ได้เจอเพื่อนเก่า ม.ต้น มาน้อยแต่ก็ยังเฮฮา
หลายคนติดงานมาไม่ได้ นัดครั้งใหม่ถ้ามากันครบคงจะสนุกมาก

อีก 12 วันจะกลับบ้าน และก็อาจจะกลับบ้านทุก 12 วัน :)